یا علی

خلافت و وصايت بلافصل اميرالمومنين و غصب خلافت توسط ابوبكر و عمر از زبان معاويه

قسمتي از نامه ي جالب و جنجال برانگيز معاويه به محمد بن ابي بكر

اي اهل سنت كتابهاي خودتان را بيشتر بخوانيد و ولايت و خلافت بلافصل نفس پيامبر(صلي الله و عليه و آله) يعني اميرالمومنين علي بن ابيطالب(صلوات الله و سلامه عليه)،پس از وي را در كتب خود از اكابر علمايتان ببينيد.

سعي كنيد از كساني نباشيد كه به دلشان قفل خورده است.

معاويه در نامه اى كه به محمد بن أبى بكر مى نويسد، اعتراف مى كند كه حق خلافت با حضرت على(رضي الله عنه) بوده ولى ابوبكر و عمر ـ رضى الله عنهما ـ آنرا غصب كرده و هيچ مشروعيت نداشتند. «فلما اختار اللّه لنبيه ما عنده وأتمَّ له ما وعده وأظْهر دعوته وافلج حجته، قبضه اللّه إليه، فكان ابوك و فاروقه اوّل من ابتزه وخالفه على ذلك. إتفقا واتسقا ثم دعواه إلى انفسهما» (1)

..........................................................

(1) شرح نهج البلاغه ج3، ص188

 

نوشته شده توسط العبدالفانی در جمعه ششم دی 1387 ساعت 13:54 موضوع پاسخ به شبهات | لينک ثابت

خلیفه ثانی(عمر) به گفته اکابر علمای اهل سنت مهدورالدم بوده است

 

آيا سخن قاضى عياض صحيح است كه مى گويد: «اگر كسى بگويد پيامبر در حال جهاد فرار كرده بايد توبه كند وگرنه بايد كشته شود، چون شخصيت پيامبر را تنقيص كرده است؟(1)

و قرطبى مى گويد: هر كس يكى از صحابه را نكوهش كند و يا او را در روايتش مورد طعن قرار دهد، خداى متعال را رد كرده و شرايع مسلمانان را باطل كرده است(2)

راستى اگر اين جملات توهين شمرده شده و موجب اعدام است. آيا نسبت ديوانگى و هذيان به پيامبر توهين شمرده نمى شود؟ و گوينده آن مهدور الدم نيست؟

امام بخارى در هفت جا از كتاب خود و مسلم در سه جا از كتاب خود آورده است كه عمر بن الخطاب اين تعبير را نسبت به پيامبر داشته است(3)

غزالى مى گويد: «قال عمر: دعوا الرجل فانه ليهجر»(4)

حالا شما بگویید طبق اسناد و مدارک موجود در کتب معتبر اهل سنت با خلیفه ثانی باید چه می کردند؟

آیا به گفته خودتان وی مهدور الدم نبود؟

--------------------------------------------------------------------------------

(1)المواهب اللدنية 1: 98 ـ قسطلانى

(2)تفسير قرطبى 16: 297

(3)بخارى كتاب المرضى، ج 4 ص 7 باب 17 ـ كتاب الجهاد ج 2 ص 178 باب 172 ـ كتاب جزيه ج 2 ص 202 باب6 و كتاب مغازي ج 3 ص 91 باب 78 كتاب الاعتصام باب 26. مسلمج 3 ص 69: كتاب وصيت باب 5 ج 22. چاپخانه مصطفى البابى، مصر.

(4)سرالعالمين ص 40 دارالافاق قاهره 1421 هـ الطبقات الكبرى 2: 243 و 244، عن على(رضي الله عنه)و جابر وعمر. مسند احمد 3: 346 ـ مجمع الزوائد 4: 390 و 391.

 

نوشته شده توسط العبدالفانی در شنبه یازدهم آبان 1387 ساعت 7:56 موضوع پاسخ به شبهات | لينک ثابت

بسم الله الرحمن الرحيم

نور كه بيايد ظلمت مي رود

اهل سنت خيلي به يار غار بودن ابوبكر براي شرعي بودن خلافتش استناد مي كنند اما به درستي كه خدا كاشف الغطا است.

آيا ابوبكر يار غار بوده است يا كس ديگر؟؟؟؟

با هم به بررسي اين موضوع مي پردازيم:

جالب است كه اين توهم كه اهل سنت و وهابيون ادعاي آن را دارند تعريف بما لا يرضي صاحبه است و خود ابوبكر هيچ وقت چنين ادعايي نداشته است و پس از تحقيقات بدست آمد كه يار غار پيامبر(صلي الله عليه و آله) ، ابن بكر( عبدالله بن بكر بن اريقط) كه در راه مهاجرت راهنما و راه بلد آن حضرت بوده است(1) و اين تشابه اسمي باعث شده كه اهل سنت فكر كنند كه ابوبكر بوده.

چرا؟؟؟

چون :

1- خود ابوبكر هيچ كجا اين جريان را به زبان نياورده و در هيچ كتابي از اهل سنت به اين قضيه اعتراف نشده است.

چنانچه ابوبكر در روز سقيفه به كمتر از آن اشاره كرد ولي به يار غار بودن هيچ اشاره اي نداشته

ابوبكر در روز سقيفه گفت:« نحن عشيرة رسول الله و اوسط العرب أنسابا و ليست قبيلة من قبائل العرب الا و لقريش فيها ولادة»(2)

2- بزرگان علماي اهل سنت و جماعت مانند عسقلاني كه در علماي اهل سنت ثقة و وزنه است، گفته است كه:« از تابعين كساني بودند كه منكر ارتباط داشتن آيه غار با ابوبكر بودند،‌ همانند مؤمن طاق(3)

3- حتي عائشه با صراحت تمام ميگويد:«هرگز آيه اي در حق ما نازل نشده است.(4)(لم ينزل الله فينا شيئا من القرآن)

4- معروف است كه ابوبكر در مدينه به استقبال پيامبر(صلي الله عليه و آله) آمد و اين بدان معناست كه ابوبكر همراه آن حضرت نبوده است

5- حديث صحيحي دال بر اينكه به هنگام هجرت به غار پيامبر(صلي الله عليه و آله) تنها بود، وجود دارد.(5)

6- قيافه شناسي كه با كفار در تعقيب پيامبر(صلي الله عليه و آله) بود فقط جاي پيامبر(صلي الله عليه و آله) را ديد و هيچ كجا ثبت نشده كه سخني از ابوبكر به ميان بياورد(6) و از يحيي بن معين تشكيك در آ» فهميده مي شود.(7)

7- طبق روايت بخاري و ديگران، ابوبكر جزو اولين گروه از مهاجرين بوده و قبل از پيامبر(صلي الله عليه و آله) وارد مدينه شده و در نماز جماعت گروه اول از مهاجرين شركت مي كرد.(8)

--------------------------------------------------------

(1) البداية و النهاية 3: 176

(2) البداية و النهاية 6: 205

(3) لسان الميزان 5: 115

(4) صحيح بخاري6: 42 - تاريخ ابن الاثير3: 199 - البداية و النهاية8 : 96 - الاغاني 16: 90

(5) البداية و النهاية6: 205

(6) فتوح البلدان 1: 64

(7) تهذيب الكمال 29: 26

(8) صحيح بخاري 1: 128 ، كتاب الاذان ج4 ص 240، كتاب الاحكام باب استقضاء الموالي و استعمالهم، سنن البيهقي 3: 89، فتح الباري13: 179 و ج7:261 و 307

 

نوشته شده توسط العبدالفانی در پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387 ساعت 16:59 موضوع پاسخ به شبهات | لينک ثابت

عمر و حفصه تورات می خواندند!!!

 

 آيا صحيح است كه عمر بن الخطاب و حفصه به تورات، گرايش فوق العاده اى داشتند و آنرا ـ همانند قرآن ـ قرائت مى كرده، و در فراگيرى آن تلاش مى كردند؟

عبدالرزاق: «إن عمربن الخطاب مرّ برجل يقرأ كتاباً. سمعه ساعة فاستحسنه فقال للرجل: أتكتب من هذا الكتاب؟ قال: نعم، فاشترى أديمأ لنفسه، ثم جاء به اليه، فنسخه في بطنه وظهره ثم أتى به النبي ـ صلى الله عليه و سلّم ـ فجعل يقرأه عليه. وجعل وجه رسول الله ـ صلى الله عليه وسلّمـ يتلوّن، فضرب رجل من الانصار بيده الكتاب. وقال: ثكلتك امك. يابن الخطاب  ألا ترى إلى وجه رسول الله ـ صلى الله عليه و سلّم ـ منذ اليوم. وأنت تقرأ هذا الكتاب؟! فقال النبي ـ صلى الله عليه و سلّم ـ عند ذلك: إنما بعثت فاتحا وخاتماً وأعطيت جوامع الكلم. وفواتحه. واختصر لي الحديث اختصاراً، فلا يهلكنّكم المتهوكون(۱)

و در مدينه منوره منطقه اى است به نام مسكه، معروف است كه عمر(رضي الله عنه) در اين مكان تورات را مى آموخت.

2 ـ درباره حفصه دختر عمر نيز چنين مطلبى نقل شده است، كه او در محضر پيامبر ـ صلى الله عليه و سلّم ـ كتاب امت هاى قبل را مى خواند. و پيامبر ـ صلى الله عليه و سلّم ـ نيز بسيار ناراحت شده به گونه اى كه رنگ مباركش تغيير كرده و فرمود: اگر حضرت يوسف امروز اين كتاب را بياورد و از او پيروى كنيد گمراه مى شويد.

عن الزهري: أن حفصة زوج النبي ـ صلى الله عليه و سلّم ـ جاءت الى النبي ـ صلى الله عليه و سلّم ـ بكتاب من قصص يوسف، في كتف، فجعلت تقرأ عليه والنبي يتلوّن وجهه، فقال: والذي نفسي بيده لو أتاكم يوسف وأنا فيكم فاتبعتموه و تركتموني لضللتم(۲)

 

(۱). المتحيرون. المصنف 6: 113 و 10163 ـ و ج 11 ص 111: «المشركون».

(۲). المصنف 6: 113 ح 1016.

 

نوشته شده توسط العبدالفانی در شنبه دوم شهریور 1387 ساعت 1:47 موضوع پاسخ به شبهات | لينک ثابت

بسم الله الرحمن الرحيم

 

اكابر علماي اهل سنت در رد ابن تيميه

قسمت اول

 

به نام خداوند يكتا كه پرستش از آن اوست

و اما اگر شيعيان چيزي و يا مطلبي در رد ابن تيميه بياورند صداي هيهات از اهل تسنن و وهابيت برمي آيد كه اينان روافض اند و مشرك و مهدور الدم

ولي عجب اين است كه خود آنها كه هيچ، علما و اكابر و اعاظم ايشان پا را فراتر گذاشته و حكم به ارتداد و مهدورالدم بودن وي را صادر كرده اند

اينجانب عبدالفاني سعي در جمع آوري اين مطالب داشته ام و دوستان نيز كمك شاياني به اين حقير كرده اند تا اين مطالب به اختصار گرد آوري شده.

از جمله اين دوستان در حال حاضر مديريت سايت وهابيت و اسلام است كه از ايشان تشكر مي كنم

باشد تا اين مطالب چراغي بر سر راه دوستان اهل سنت باشد و همچنين خواهشي كه از ايشان دارم اين است كه بدون عناد و لجاجت و فقط از سر تحقيق اين مطالب را بخوانند تا انشاء الله براي ايشان كشف حقيقت شود و راه راست را بيابند

و من الله التوفيق

 

و اما ادعاي علماي اهل سنت در رد ابن تيميه

 

1- انتقاد تند ذهبى از ابن تيميّه

ذهبى متوفاى 774، دانشمند بلند آوازه اهل سنت كه خود همانند ابن تيميه، حنبلى مذهب بود، و در علم حديث و رجال سرآمد عصر خويش بود، در نامه اى خطاب به وى مى نويسد:

«يا خيبة! من اتّبعك فإنّه معرض للزندقة والإنحلال .. فهل معظم أتباعك إلاّ قعيد مربوط، خفيف العقل، أو عاميّ، كذّاب، بليد الذهن، أو غريب واجم قويّ المكر، أو ناشف صالح عديم الفهم، فإن لم تصدّقني ففتّشهم وزِنْهم بالعدل ... إلى متى تمدح كلامك بكيفيّة لا تمدح بها واللّه أحاديث الصحيحين، يا ليت أحاديث الصحيحين تسلم منك، بل في كلّ وقت تغيّر عليها بالتضعيف والإهدار أو بالتأويل والإنكار.

أما آن لك أن ترعوي؟ أما حان لك أن تتوب وتُنيب؟ أما أنت في عشر السبعين وقد قرب الرحيل ، بلى واللّه ما أذكر أنّك تذكر الموت، بل تزدري بمن يذكر الموت، فما أظنّك تقبل على قولي وتصغي إلى وعظي، فإذا كان هذا حالك عندي وأنا الشفوق المحبّ الوادّ، فكيف حالك عند أعدائك ، وأعداؤك واللّه فيهم صلحاء وعقلاء وفضلاء كما أنّ أولياءك فيهم فجرة كذبة جهلة (( الإعلان بالتوبيخ: 77. تكملة السيف الصقيل، ردّ ابن زفيل: 218. )).

اى بى چاره، آنان كه از تو متابعت مى كنند در پرتگاه زندقه و كفر و نابودى قرار دارند، نه اين است كه عمده پيروان تو عقب مانده، گوشه گير، سبك عقل، عوام، دروغگو، كودن، بيگانه، فرومايه، مكّار، خشك، ظاهر الصلاح، و فاقد فهم هستند. اگر چنانچه سخن مرا قبول ندارى آنان را امتحان كن، و با مقياس عدالت بسنج.

تا كى سخنان نا شايست خود را بالاتر از احاديث صحيح بخارى، و صحيح مسلم مى شمارى؟ اى كاش احاديث آن دو كتاب از اعتراض تو در امان مانده بود، تو بعضى اوقات آنها را تضعيف كرده و بى ارزش مى كنى و يا توجيه نموده و انكار مى كنى!!

آيا وقت آن نرسيده است كه از جهل و نادانى دست بردارى و توبه كنى؟ بدان كه مرگت نزديك شده است، بخدا قسم گمان نمى كنم تو به ياد مرگ باشى، بلكه كسانى را كه به ياد مرگ هستند تحقير مى كنى! ... تو با من كه دوستت هستم اين چنين برخورد مى كنى پس با دشمنانت چه خواهى كرد.

به خدا سوگند درميان دشمنانت، افراد صالح و شايسته و عاقل و دانشور فراوان هستند، چنان كه در بين دوستان تو افراد آلوده، دروغگو، نادان و بى عار زياد به چشم مى خورند.

 

 

2- ابن حجر عسقلانى و نسبت نفاق به ابن تيميّه

«وافترق الناس فيه  شيعاً، فمنهم من نسبه إلى التجسيم، لما ذكر في العقيدة الحمويّة والواسطيّة وغيرهما من ذلك كقوله: إنّ اليد والقدم والساق والوجه صفات حقيقيّة للّه، وأنّه مستو على العرش بذاته.

 

ـ إلى أن قال ـ : ومنهم من ينسبه إلى الزندقة، لقوله: النبيّ ( صلّى اللّه عليه وسلّم ) لا يستغاث به، وأنّ في ذلك تنقيصاً ومنعاً من تعظيم النبيّ (صلّى اللّه عليه وسلّم).

 

ـ إلى أن قال ـ : ومنهم من ينسبه إلى النفاق، لقوله في عليّ ما تقدّم - أي أنّه أخطأ في سبعة عشر شيئاً - ولقوله: إنّه - أي عليّ - كان مخذولاً حيثما توجّه، وأنّه حاول الخلافة مراراً فلم ينلها، وإنّما قاتل للرئاسة لا للديانة، ولقوله: إنّه كان يحبّ الرئاسة، ولقوله: أسلم أبو بكر شيخاً يدري ما يقول، وعليّ أسلم صبيّاً، والصبيّ لا يصحّ إسلامه، وبكلامه في قصّة خطبة بنت أبي جهل ... فإنّه شنع في ذلك، فألزموه بالنفاق ، لقوله صلّى اللّه عليه وسلّم: ولا يبغضك إلاّ منافق»

 

 (( الدرر الكامنة في أعيان المائة الثامنة: 1/155. )).

 

بزرگان اهل سنّت در رابطه با «ابن تيميّه» نظريّه هاى مختلفى دارند، بعضى معتقدند كه وى قائل به تجسيم است، زيرا او در كتاب «العقيدة الحمويّة» براى خداوند تعالى دست و پا، ساق پا و صورت، تصوّر كرده است.

 

و بعضى به سبب مخالفت او با توسّل و استغاثه به رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم)، كه اين نيز تنقيص مقام نبوّت، و مخالفت با عظمت حضرت به حساب مى آيد، وى را زنديق و بى دين دانسته اند.

 

و بعضى بجهت سخنان زشتى كه در باره امير مؤمنان(عليه السلام) بيان داشته وى را منافق دانسته اند.

 

چون وى گفته است: على بن أبي طالب بارها براى به دست آوردن خلافت تلاش كرد، ولى كسى او را يارى نكرد، جنگهاى او براى ديانت خواهى نبود، بلكه براى رياست طلبى بود، اسلام ابوبكر، از اسلام على كه در دوران طفوليّت صورت گرفته با ارزشتر است، و همچنين خواستگارى على از دختر أبو جهل نقص بزرگى براى وى بشمار مى رود.

تمامى اين سخنان نشانه نفاق اوست، چون پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)به على (عليه السلام)فرموده است: جز منافق كسى تو را دشمن نمى دارد.

 

 

3- سُبْكى، ابن تيميّه را بدعت گزار مى داند

سُبكى متوفّاى سال 756 هجرى، از دانشمندان بلند آوازه اهل سنّت و معاصر «ابن تيميّه» مى نويسد: او در پوشش پيروى از كتاب و سنّت، در عقايد اسلامى بدعت گذاشت، و اركان اسلام را درهم شكست، او با اتّفاق مسلمانان به مخالفت بر خاست، و سخنى گفت كه لازمه آن جسمانى بودن خدا و مركّب بودن ذات اوست، تا آنجا كه ازلى بودن عالم را ملتزم شد و با اين سخنان حتى از 73 فرقه نيز بيرون رفت

 (( لمّا أحدث ابن تيميّة ما أحدث في أصول العقائد، ونقض من دعائم الإسلام الأركان والمعاقد، بعد أن كان مستتراً بتبعيّة الكتاب والسنّة، مظهراً أنّه داع إلى الحقّ، هاد إلى الجنّة، فخرج عن الاتّباع إلى الابتداع، وشذّ عن جماعة المسلمين بمخالفة الإجماع، وقال بما يقتضي الجسميّة والتركيب في الذات المقدّسة، وأنّ الافتقار إلى الجزء ليس بمحال، وقال بحلول الحوادث بذات اللّه تعالى ... فلم يدخل في فرقة من الفرق الثلاثة والسبعين التي افترقت عليها الأمّة، ولا وقفت به مع أمّة من الأمم همّة. طبقات الشافعيّة، ج 9، ص 253، السيف الصقيل: 177، نشر مكتبة زهران، مقدمة كتاب الدرّة المضيئة في الردّ على ابن تيميّة ص 5،. )).

 

 

4- حصني دمشقي او را زنديق مي خواند

حصنى دمشقى

(( خير الدين الزركلي وهابي در شرح حال حصنى دمشقى، مى گويد: او امام و پيشوايى است  فقيه، و باتقوى و پرهيزكار، داراى تأليفات زيادى است كه يكى از آن ها «دفع شبه من شبّه وتمرّد» مى باشد. الأعلام: ج 2، ص 69.

شوكاني مى گويد: در تشييع جنازه او با اين كه خيلى ها مطلع نشده بودند بقدرى جمعيت آمده بود كه تعداد آنها را جز خدا نمى داند. البدر الطالع: ج 1، ص 166. ))

 او را زنديق مى داند:

حصنى دمشقى مى نويسد: ابن تيميه را درياى علم توصيف مى كنند، ناآشنا نيست كه برخى از پيشوايان، او را زنديق (ملحد) مطلق مى شمارند.

و علت گفتار اين پيشوايان هم اين است كه تمام آثار علمى ابن تيميه را بررسى كرده و به يك اعتقاد صحيحى برخورد نكرده است مگر اين كه وى در موارد متعدد برخى از مسلمانان را تكفير مى كند و برخى ديگر را گمراه مى دادند.

با اين كه كتابهاى وى آميخته به تشبيه حق به مخلوقات و تجسيم ذات بارى تعالى و همچنين جسارت به ساحت مقدس رسول اكرم صلى اللّه عليه وسلّم و شيخين و تكفير عبد اللّه بن عباس است.

وى ابن عباس را ملحد و عبد اللّه عمر را مجرم، گمراه و بدعت گزار مى داند، اين سخنان نا روا را در كتاب خود «الصراط المستقيم» بيان كرده است

(( أنّ ابن تيمية الذي كان يوصف بأنّه بحر في العلم، لا يستغرب فيه ما قاله بعض الأئمة عنه: من أنّه زنديق مطلق وسبب قوله ذلك أنّه تتبّع كلامه فلم يقف له على اعتقاد، حتى أنّه في مواضع عديدة يكفّر فرقة ويضلّلها، وفي آخر يعتقد ما قالته أو بعضه.

مع أن كتبه مشحونة بالتشبيه والتجسيم، والإشارة الى الازدراء بالنبي صلى الله عليه وآله وسلم والشيخين، وتكفير عبد اللّه بن عباس رضي الله عنه، وأنّه من الملحدين، وجعل عبد اللّه بن عمر رضي الله عنهما من المجرمين، وأنّه ضالّ مبتدع، ذكر ذلك في كتاب له سمّاه «الصراط المستقيم والرد على أهل الجحيم. دفع الشبه عن الرسول  ص 125، تحقيق جماعة من العلماء، سنة 1418، دار إحياء التراث العربي ـ القاهرة. )).

آنگاه مى گويد: من در كتابهاى ابن تيميه به مواردى برخورد كردم كه ائمه مذاهب اربعه را تكفير كرده است و برخى از طرفداران ابن تيميه در توجيه اين عمل مى گفت: از آنجايى در طول تاريخ  امت اسلامى پيرو اين پيشوايان بودند، هدف ابن تيميه اين بود كه با بيان انحرافات ائمه مذاهب، امت اسلامى را اصلاح كند.

پس با توجه به اين توجيه، عمل ابن تيميه بالاترين زندقه و الحاد است

 (( قد وقفت في كلامه على المواضع التي كفّر فيها الأئمة الأربعة، وكان بعض أتباعه يقول: إنّه أخرج زيف الأئمة الأربعة يريد بذلك إصلاح هذه الأمة، لأنّها تابعة لهذه الأئمة في جميع الأقطار والأمصار، وليس وراء ذلك زندقة. دفع الشبه عن الرسول: 126. )).

حصني دمشقي در جاى ديگر مى نويسد: «وقال (ابن تيميّة): «من استغاث بميّت أو غائب من البشر... فإنّ هذا ظالم، ضالّ، مشرك»، هذا شيء تقشعرّ منه الأبدان، ولم نسمع أحداً فاه، بل ولا رمز إليه في زمن من الأزمان، ولا بلد من البلدان، قبل زنديق حرّان ـ قاتله اللّه عزّ وجلّ ـ وقد جعل الزنديق الجاهل الجامد، قصّة عمر رضي اللّه عنه دعامة للتوصّل بها إلى خبث طويّته في الإزدراء بسيّد الأوّلين والآخرين وأكرم السابقين واللاحقين، وحطّ رتبته في حياته، وأنّ جاهه وحرمته ورسالته وغير ذلك زال بموته، وذلك منه كفر بيقين وزندقة محقّقة»

 (( دفع الشبه عن الرسول : 131. )).

«ابن تيميّه» گفته است: هر كس به مرده و يا فرد دور از نظر استغاثه كند... ظالم، گمراه و مشرك است.

از اين سخن «ابن تيميّه»، بدن انسان مى لرزد، اين سخن، قبل از زنديق حرّان «ابن تيميّه» از دهان كسى در هيچ زمان و هيچ مكان بيرون نيامده است، اين زنديق نادان و خشك، داستان عمر را وسيله اى براى رسيدن به نيّت نا پاكش در بى اعتنايى به ساحت حضرت رسول اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) قرار داده و با اين سخنان بى اساس مقام و منزلت آن حضرت را در دنيا پايين آورده است، و مدعى شده است كه حرمت و رسالت آن بزرگوار پس از رحلت از بين رفته است. اين عقيده به يقين كفر و در واقع زندقه و نفاق است.

 

 

5- قاضى شافعى پيروان ابن تيميه را مهدور الدم مى داند

ابن حجر عسقلانى و شوكانى از علماء بزرگ اهل سنّت مى نويسند: قاضى شافعى دمشق دستور داد كه در دمشق اعلان كنند كه: «من اعتقد عقيدة ابن تيميّة حلّ دمه وماله»

(( الدرر الكامنة: 1/147، البدر الطالع: 1/67، مرآة الجنان لليافعي، ج 2، ص 242. )).

 هر كس معتقد به عقايد «ابن تيميّه» باشد، خون و مالش حلال است.

 

 

6- ابن حجر مكّى، ابن تيميّه را گمراه و گمراه گر مى شمارد

ابن حجر مكّى متوفاى 974، از دانشمندان بزرگ اهل سنّت در باره «ابن تيميّه» مى نويسد:

«ابن تيميّة عبد خذله اللّه، وأضلّه وأعماه، وأصمّه وأذلّه، وبذلك صرّح الأئمّة الذين بيّنوا فساد أحواله وكذب أقواله ... وأهل عصرهم وغيرهم من الشافعيّة والمالكيّة والحنفيّة، ولم يقتصر اعتراضه على متأخّري الصوفيّة، بل اعترض على مثل عمر بن الخطّاب وعليّ بن أبي طالب رضي اللّه عنهما.

والحاصل أنّه لا يقام لكلامه وزن بل يرمي في كلّ وعر وحزن، ويعتقد فيه أنّه مبتدع، ضالّ، مضلّ، غال، عاملها اللّه بعدله، و أجارنا من مثل طريقته»

 (( الفتاوى الحديثة: 86. )).

خدا اورا خوار و گمراه و كور و كر كرده است، و پيشوايان اهل سنّت و معاصرين وى از شافعيها، و مالكيها، و حنفيها، بر فساد افكار واقوال او تصريح دارند، اعتراض وى حتى عمر بن خطاب و على بن أبي طالب (عليه السلام) را نيز در بر گرفته است ... سخنان «ابن تيميّه» فاقد ارزش بوده، واو فردى بدعت گذار، گمراه، و گمراهگر و غير معتدل است، خداوند با او به عدالت خود رفتار نمايد، و ما را از شرّ عقيده و راه و رسم وى حفظ نمايد.

ابن حجر همچنين در كتاب «الجوهر المنظم» كه در ردّ افكار ابن تيميه تأليف كرده، پس از استدلال به اجماع در مشروعيت زيارت قبر مطهر پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)مى نويسد: اگر گفته شود چگونه بر اجماع استدلال مى كنى و حال آن كه ابن تيميه مخالف آن است و  سفر زيارتى قبر حضرت را سفر معصيت شمرده و گفته: نماز را بايد تمام خواند؟

خواهم گفت: ابن تيميه كيست كه در امور دينى بشود به قول او اعتماد كرد؟ مگر همان نيست كه تعدادى از علماء بزرگ سخنان فاسد و ادله بى پايه او را به نقد كشيده و كج فكرى ها و خيال بافى هاى او را برملا ساخته اند؟

شخصيتى همانند عز بن جماعه گفته: ابن تيميه مردى است كه خداوند او را گمراه و سرگردان ساخته، وخوار و بى چاره كرده و در مقابل تهمت ها و دروغهايش، طعم ذلت و محروميت را بروى چشانده است.

شخصيتى مثل تقى الدين سُبكى كه  جايگاه علمى و مرتبه اجتهاد او بر همگان روشن است، كتاب ارزشمند مستقلى در رد سخنان ابن تيميه تأليف كرده است.

از عجائب روزگار است كه برخى از حنابله اى ساده و بى آلايش، بى پرده بر او پرخاش كرده و مورد اهانت قرار داده و جهالت او را اثبات و كودنى و بى سوادى او را آشكار ساخته است.

اى كاش! كه نادانى او ثابت شد از خدا حيا مى كرد، و پس از كوتاهى ها و زياده روى ها به سوى خدا باز مى گشت... .

ـ تا آن جا كه مى گويد: ـ  گرچه لغزشهاى ابن تيميه جبران پذير نيست و مصيبتى كه بر جهان اسلام وارد ساخت، شومى آن تا ابد ادامه خواهد يافت.

جاى شگفتى نيست، زيرا هواهاى نفسانى و وساوس شيطانى، آن چنان كارهاى زشت او را آرايش داده كه تصور كرده همگام با مجتهدان حركت مى كند و آن محروم از فيض خداوندى نفهميده كه مرتكب زشت ترين كار شده و در بسيارى از موارد بر خلاف عموم فقهاى اسلام سخن گفته است و بر پيشوايان بويژه بر خلفاى راشدين اعتراضات سخيفى نموده، از اين هم فراتر رفته و به ذات اقدس الهى كه از هر نقصى پيراسته است نسبت هاى ناروا داده و بر بالاى منابر و در حضور عموم مردم خداوند متعال را داراى جهت دانسته و قائل به جسمانيت حق شده و كسانى را چنين عقيده فاسد نداشته اند، گمراه خوانده است.

تا آن جا كه علماى عصر بر ضد او قيام كرده و از حاكم وقت را به  قتل و يا حبس او وادار كردند كه وى دستور حبس او را داد تا اين كه از دنيا رفت و با مرگ او آتش فتنه خاموش گرديد و گمراهى ها او به دست فراموشى سپرده شد.

تا اين كه برخى از افراد نا شناخته و بى شخصيت و بى پروا، به يارى او پرداخته و عقايد او را از نو زنده كردند، 

  (( البقرة: 61. )).

ذلت و خوارى به نام آنان رقم خورده و گرفتار خشم الهى خواهند شد... و اين به خاطر اين است كه راه گناه و تجاوز پيشه كردند

 (( فإن قلت : كيف تحكي الإجماع  السابق على مشروعيّة الزيارة والسفر إليها وطلبها، وابن تيمية من متأخّري الحنابلة منكر لمشروعيّة ذلك كلّه كما رواه السبكي في خطّه وأطال، أعني ابن تيمية في الاستدلال لذلك بما تمجّه الأسماع وتنفرّ عنه الطباع بل زعم حرمة السفر إليها إجماعاً وأنّه لا يقصّر فيه الصلاة ، وأنّ جميع الأحاديث الواردة فيها موضوعة، وتبعه بعض من تأخّر عنه من أهل مذهبه ؟

قلت : مَن ابن تيمية حتى ينظر إليه؟ أو يعوّل في شيء من أمور الدين عليه ؟ وهل هو إلاّ كما قال جماعة من الأئمة الذين تعقّبوا كلماته الفاسدة وحججه الكاسدة حتّى أظهروا أعوار سقطاته وقبائح أوهامه وغلطاته، كالعزّ بن جماعة: عبد أضلّه اللّه وأغواه، وألبسه رداء الخزي وأرواه، وبوّأه من قوّة الافتراء والكذب ما أعقبه الهوان، وأوجب له الحرمان .

ولقد تصدّى شيخ الإسلام وعالم الإمام المجمع على جلالته واجتهاده وصلاحه وأمانته، النقيّ السُبكي للردّ عليه في تصنيف مستقل ، أفاد فيه وأجاد فأصاب وأوضح بيان حججه طريق الصواب .

ومن عجائب الوجوه ما تجاسر عليه بعض السذجاء ، من الحنابلة فغيّر في وجوه مخدّراته الحسان التي لم يطمثهنّ إنس قبله ولا جانّ ، وأتى بما دلّ على جهله ، وأظهر به عوار غباوته وعدم فضله.

فليته إذا جهل استحيى من ربّه وعساه، إذا فرط وأفرط رجع إلى اللّه ... هذا وما وقع من ابن تيمية ممّا ذكر ، وإن كان عثرة لا تقال أبداً، ومصيبة لتستمرّ عليه شومها دواماً وسرمداً.

ليس بعجيب فإنّه سوّلت له نفسه وهواه وشيطانه، أنّه ضرب مع المجتهدين بسهم صائب وما درى المحروم، أنّه أتى بأقبح المعائب إذ خالف إجماعهم في مسائل كثيرة...  وتدارك على أئمّتهم سيّما على الخلفاء الراشدين باعترافات سخيفة شهيرة، وأتى من نحو هذه الخرافات بما تمجّه الأسماع، وتنفرّ عنه الطباع حتّى تجاوز إلى الجانب الأقدس المنزّه عن كلّ نقص، والمستحق لكلّ كمال أنفس، فنسب اليه العظايم والكبائر، وخرق سباج عظمته وكبرياء جلالته بما أظهره للعلامة على المنابر من دعوى الجهة، والتجسيم، والتضليل، من لم يعتقد ذلك من المتقدّمين والمتأخّرين حتّى قام عليه علماء عصره، وألزموا السلطان بقتله أو حبسه، فقهره وحبسه إلى أن مات وخمدت تلك البدع، فزالت تلك الظلمات ، ثمّ انتصر له أتباع لم يرفع اللّه لهم رأساً، ولم يظهر لهم جاهاً ولا بأساً (وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ وَ بَآءُو بِغَضَب مِّنَ اللَّهِ ... ذَ لِكَ بِمَا عَصَواْ وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ) البقرة: 61. الجوهر المنظم في زيارة المقبر المكرم:12، ط. 1279 - مصر. الغدير: 5/116، نقض فتاوى الوهابيّة لكاشف الغطاء، ص 21، فرقان القرآن ص 135. )).

 

 

7-  ابن بطوطه ابن تيميه را ديوانه مى خواند

ابن بطوطه جهانگرد نامى مراكشى در سفرنامه اش مى نويسد: «وكان بدمشق من كبار الفقهاء الحنابلة تقي الدين بن تيميّة كبير الشام يتكلّم في الفنون إلاّ أنّ في عقله شيء»

(( رحله ابن بطوطه، ج 1، ص 57.)).

در دمشق يكى از بزرگان فقهاى حنبلى به نام ابن تيميه را ديدم كه در فنون مختلف سخن مى گويد: ولى عقل او سالم نبود.

 

 

8- اطلاق شيخ الإسلام به ابن تيميّه كفر است

«شَوكانى» از علماء بزرگ اهل سنّت مى گويد:

 

«صرّح محمّد بن محمّد البخاري الحنفيّ المتوفّى سنة 841 بتبديعه ثمّ تكفيره، ثمّ صار يصرّح في مجلسه: إنّ من أطلق القول على ابن تيميّة أنّه شيخ الإسلام فهو بهذا الإطلاق كافر»

 

 (( البدر الطالع: 2/260. )).

 

محمّد بخارى حنفى متوفّاى سال 841 در بدعت گذارى و تكفير «ابن تيميّه» بى پرده سخن گفته است، تا آنجا كه در مجلس خود تصريح نموده است، كه اگر كسى «ابن تيميّه» را «شيخ الاسلام» بداند، كافر است.

 

 

حالا خود برادران اهل سنت انصاف بدهند

چرا شيعيان موحد و يكتاپرست را به دليل گفتن حقايقي كه در كتب علماي خودتان آمده، رافضي و كافر و مهدورالدم ميخوانيد؟

انشاءالله كه مطالب فوق چراغ هدايت برادران اهل سنت و وهابيت باشد

به اميد حق

 

نوشته شده توسط العبدالفانی در یکشنبه یازدهم فروردین 1387 ساعت 16:35 موضوع پاسخ به شبهات | لينک ثابت

مولانا اميرالمومنين علي عليه السلام از نظر نسب جسماني و نژاد از همه صحابه برتر بوده

 و جالب اين است كه نه خود او و نه اجدادش هيچ كدام و هيچ وقت شرك يا كفر نورزيدند و هميشه يكتا پرست بودند

حالا نژاد پاك وي را با هم مي بينيم

علي(1) بن ابيطالب(2) بن عبدالمطلب(3) بن هاشم(4) بن عبدمناف(5) بن قصي(6) بن كلاب(7) بن مرة(8) بن كعب(9) بن لؤي(10) بن غالب(11) بن فهر(12) بن مالك(13) بن نضر(14) بن كنانة(15) بن خزيمة(16) بن مدركة(17) بن الياس(18) بن مضر(19) بن نزار(20) بن معد(21) بن عدنان(22) بن ادّ(23) بن ادد(24) بن اليسع(25) بن الهميس(26) بن بنت(27) بن سلامان(28) بن حمل(29) بت قيدار(30) بن اسمعيل ذبيح الله(31) بن ابراهيم خليل الله(32) بن تارخ(33) بن تاحور(34) بن شاروع(35) بن ابرغو(36) بن تالغ(37) بن عابر(38) بن شالح(39) بن ارفخشذ(40) بن سام(41) بن نوح حبيب الله(42) بن لمك(43) بن متوشلخ(44) بن اخنوخ(45) بن يارد(46) بن مهلائل(47) بن قينان(48) بن انوش(49) بن شيث(50) بن آدم ابي البشر عليهم السلام

 

با اين نسب پاك پس از پيامبر فقط علي عليه السلام شايسته خلافت بوده و لا غير

قضاوت بر عهده ي شما برادران شيعه و سني

آيا كسي كه قبلا مشرك بوده و بعدا اسلام آورده به خلافت مسلمانان احق است يا كسي كه لحظه اي نه خودش و نه اجدادش دست از يكتاپرستي برنداشتند؟

 

نوشته شده توسط العبدالفانی در دوشنبه پنجم فروردین 1387 ساعت 12:29 موضوع پاسخ به شبهات | لينک ثابت

حقیقت چیست و حق با کیست؟

القاب صدیق و فاروق از آن کیست؟

دوستان عزیز من الان وقت زیادی برای توضیح دادن این امر بزرگ ندارم و فقط به دو حدیث مستند از کتب اهل سنت اکتفا می کنم. باشد تا اهل یقین ببینند و به درستی تایید کنند

و اما کسانی که بر دلهایشان قفل زده شده است، نه قبول مي كنند و نه باور.  چون كسي كه خواب باشد را مي توان بيدار كرد ولي كسي كه خود را به خواب زده باشد را با منجنيق هم نميتوان بيدار كرد

پس بخوانيد با سند و قضاوت كنيد با عقل سليم. كه همين عقل است كه انسان را از حيوان متمايز مي كند

اما لقب صديق:

قال مولانا امیرالمومنین و مولی الموحدین علی ابن ابیطالب علیه السلام:

عَنْ عَبَّادِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قَالَ عَلِيٌّ أَنَا عَبْدُ اللَّهِ وَأَخُو رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا الصِّدِّيقُ الْأَكْبَرُ لَا يَقُولُهَا بَعْدِي إِلَّا كَذَّابٌ صَلَّيْتُ قَبْلَ النَّاسِ بِسَبْعِ سِنِينَ .

عباد بن عبد الله گويد : علي عليه السلام فرمود : من بنده خدا ، برادر رسول خدا و صديق اكبر هستم ، پس از من جز دروغگو كسي ديگر خود را «صديق» نخواهد خواند ، من هفت سال قبل از ديگران نماز مي‌خواندم

سند:سنن ابن ماجة ، ج1 ، ص 44 ، و البداية والنهاية ، ج3 ، ص 26 و  المستدرك ، حاكم نيشابوري ، ج3 ،  ص 112 وتلخيص آن ، تأليف ذهبي در حاشيه همان صفحه ، و تاريخ طبري ، ج2 ، ص 56 ، والكامل ، ابن الاثير ، ج2 ، ص 57 و فرائد السمطين ، حمويني ، ج 1 ص 248 و الخصائص ، نسائي ، ص 46 با سندي كه تمام روات آن ثقه هستند ، و تذكرة الخواص ، ابن جوزي ، ص 108 و ده‌ها سند ديگر  

و حالا لقب فاروق:

پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم فرمود: «سيکون من بعدي فتنة، فاذا کان ذلک، فالزموا علي بن ابي طالب، فانّه الفاروق بين الحقّ و الباطل؛(۱) بزودي بعد از من فتنه(ها) پيدا مي‏شود، پس همراه علي بن ابي طالب باشيد، زيرا او(معيار) جدا کننده بين حق و باطل است.»
و فرمود: «کسي که از علي جدا شود از من جدا شده، و کسي که از من جدا شود از خدا فاصله گرفته است.»(۲)

(۱): همان، ص 105، روايت 109

(۲):خطيب بغدادي، تاريخ بغداد، ج 6، ص 221، شماره 3275؛ ينابيع المودة، همان، باب 42، ص 148؛ تاريخ دمشق، ابن عساکر، ج 2، ص 431.

 

آیا این درست است که بعد از خواندن این احادیث و روایات آن هم از منابع اهل سنت باز لقب صدیق و فاروق را به اشخاص دیگر بدهیم( فاعتبرو یا اولی الابصار)

 

نوشته شده توسط العبدالفانی در یکشنبه چهارم فروردین 1387 ساعت 0:28 موضوع پاسخ به شبهات | لينک ثابت

شبهه: با توجه به اينكه حق آمرزش و بخشش تنها از آن خداوند متعال است، درخواست شفاعت از بزرگان دين به چه دليل وحكمي مستند است؟

پاسخ:

شفاعت از اصولي است كه قرآن و احاديث اسلامي بر آن تأكيد صريح دارند و همه ملل اسلامي آن را به عنوان يك اصل قطعي پذيرفته¬اند، حقيقت شفاعت اولياي خدا اين¬ است كه عزيزان الهي روي قرب و منزلتي كه در پيشگاه خدا دارند از خداوند بزرگ بخواهند در شرايط خاصي از تقصير و گناه گنهكاران بگذرد. اولياي الهي درباره همه گنهكاران شفاعت نمي¬كنند بلكه درباره كسي شفاعت مي¬نمايند كه رابطه ايماني او با خدا قطع نشده و پيوند روحي او با شفاعت كنندگان محفوظ باشد و به ديگر سخن: از نظر كمال روحي به حدي سقوط نكند كه نيروي جهش و تكامل را از دست بدهد و امكان تبديل او به يك انسان پاك از ميان برود. عقيده به شفاعت در ميان مسلمانان آن چنان راسخ است كه از هر عالم و دانشمندي و يا فرد عادي بپرسيم آن را از عقايد اسلامي مي¬شمارد و پيوسته در دعاها و نيايشها به شفاعت شافعان واقعي است اشاره مي¬كند. و لااقل در اين حد همه مي¬گويند: خدايا، پيامبر اسلام را شفيع ما قرار بده و شفاعت او را درباره ما بپذير. جريان فيض الهي از طريق شافعان: جهان آفرينش بر اساس نظام علت و معلول استوار است و نيازهاي مادي انسان از طريق يك رشته علل و اسباب طبيعي كه همگي به اذن خدا تاثير گذارند به او مي¬رسد، و فيض معنوي نيز از اين اصل جدا نيست، هدايت و راهنمايي و مغفرت و آمرزش كه از فيوض الهي به شمار مي¬روند پيرو همين نظام مي¬باشند. مثلا: اراده حكيمانه خداوند بر اين تعلق گرفته كه فيض هدايت در اين جهان به وسيله پيامبران، به انسان برسد زيرا جز پيامبران هيچ كس شايستگي خطاب مستقيم از جانب خدا را ندارد. از اين جهت مانعي نخواهد بود كه مغفرت و رحمت الهي در جهان ديگر نيز داراي چنين نظامي باشد. يعني بخشايش و رحمت حق از طريق ارواح و نفوس پاك به افراد گنهكار كه لياقت و شايستگي آمرزش خدا را دارند برسد، همچنان كه در اين جهان فيض الهي(هدايت و راهنمايي) از طريق پيامبران به افراد مي¬رسد. درست است اين فيض مي¬توانست بدون وساطت كسي به گنهكاران برسد اما اراده حكيمانه خداوند بر اين قرار گرفته است كه فيض معنوي وي در آن سراي مانند اين سراي از طريق اسباب خاص و علل معيني بدست افراد برسد. چرا؟ براي اينكه اولياي الهي و بندگان صالح و فرشتگان آسمانها و حاملان عرش كه عمري در اطاعت خدا به سر برده¬اند و گام از دايره بندگي فراتر ننهاده¬اند، شايستگي تكريم و احترام مي¬باشند و يكي از مظاهر حرمت گذاري به آنان پذيرفتن دعاي آنها در مورد گنهكاران آن هم در شرايط مخصوص مي¬باشد. شفاعت اولياي الهي بي¬قيد و شرط نيست. و هرگز مالكان بالذات مقام شفاعت نمي¬باشند و زمام كار در روز قيامت در دست خداست و او را پيوسته «مالك يوم الدين» مي¬خوانيم، ولي در عين حال آن مالك مطلق به اولياي الهي كه داراي منزلتند اذن مي¬دهد كه چنين تصرفي را انجام دهند. شفاعت يك نوع تطهير و پالايش است. از نظر قرآن مجيد مرگ پايان زندگي نيست بلكه روزنه¬اي است به جهان ديگر به نام جهان برزخ كه شيوه زندگي در اين جهان كاملا متفاوت ميباشد. گروهي در آنجا معذب و گروهي در نعمت و رفاهند. گروهي از گنهكاران كه رابطه ايماني خود را با خدا قطع ننموده و پيوند معنوي خويش را با شفيعان درگاه او حفظ كرده باشند در برزخ تا حدي به كيفر اعمال خود مي¬رسند و همين كيفرها نوعي تصفيه و پالايش بخشي از عوارض بدگناه ميباشد. اين افراد هنگامي كه گام به محشر مي¬نهند به خاطر تصفيه و پالايش نسبي كه در برزخ رخ داده است آمادگي بيشتري براي مغفرت و آمرزش پروردگار جهان دارند، و از نظر واقع گرايي شفاعت شافعان، تطهير كامل و شستشوي اساسي و پالايش همه جانبه نسبت به عوارض بد گناه به شمار ميرود، و آئينه روح را از زنگار گناه پاك مي¬سازد. تفاوت شفاعت با وساطتهاي دنيوي: برخي بر اثر تبليغات افراد ناآگاه تصور مي¬كنند كه شفاعت اوليا نوعي شبيه وساطتهاي دنيوي و به تعبير امروزه نوعي «پارتي بازي» و تبعيض در قانون است، براي قلع اين شبهه از اذهان تفاوت دو نوع شفاعت را با سه وجه روشن مي¬سازيم. 1. در شفاعتهاي اخروي كار در دست خداست و كار از امر او سرچشمه مي¬گيرد و اوست كه شفيع را برمي انگيزد و بر اثر كمال و موقعيتي كه دارد به او حق شفاعت مي¬بخشد و رحمت و مغفرت خود را از مجراي او شامل حال بندگان مي¬سازد، ولي در شفاعتهاي دنيوي كار كاملا بر عكس است زيرا مجرم شفيع را برمي¬انگيزد و اگر تحريك او نبود، هرگز به فكر شفاعت نمي¬افتاد، اگر قرآن مجيد دستور مي¬دهد كه در همين دنيا گروه گنهكار حضور پيامبر برسند و از او طلب دعا و آمرزش كنند[1]. اين كار نيز مستقيما از خود خدا شروع مي¬شود، زيرا او به گنهكار فرمان مي¬دهد كه چنين كند و اگر دستور او نبود هرگز به دنبال پيامبر نمي¬رفت و اگر هم مي¬رفت، بدون فرمان و اذن او تاثيري نداشت. 2. در شفاعتهاي صحيح شفيع تحت تاثير مقام ربوبي قرار مي¬گيرد، ولي در شفاعتهاي باطل صاحب قدرت از سخنان شفيع متاثر مي¬گردد و خود شفيع تحت تاثير سخنان و الحاح و اصرار مجرم قرار مي¬گيرد. 3. شفاعتهاي دنيوي فقط تبعيض در قانون است و نفوذ شفيع اراده قانونگذار و يا مجيان قانون را مغلوب ساخته و سرانجام صاحب قدرت، تنها قدرت خود را درباره افراد ضعيف و ناتوان اعمال مي¬كند در حاليكه در شفاعتهاي اخروي هيچ كس قدرت خود را بر خدا تحميل نمي¬كند و جلو قانون را نمي¬گيرد، بلكه شفاعت رحمت گسترده و مغفرت نامحدود خداي مهربان است كه از او سرچشمه گرفته و مي¬خواهد به وسيله آن افرادي را كه شايسته تطهير هستند و قابليت براي پاك شدن دارند پاك سازد. گروهي كه از شفاعت محروم مي¬گردند نه از اين نظر است كه در قانون خدا تبعيض وجود دارد بلكه شايستگي مغفرت و رحمت گسترده الهي را ندارند از اين نظر بايد به همان حالت باقي بمانند. و به اصطلاح رحمت خدا بسان موجودي صندوق يك بازرگان و يا بانك نيست كه پايان بپذيرد بلكه بايد در طرف قابليت و شايستگي باشد تا رحمت خدا به او برسد. اگر خداوند ميفرمايد: «اِنَّ اللهَ لا يغفر اَن يشرك به». [2] «خداوند افراد مشرك را نمي آمرزد.» براي اين است كه دل مشرك بسان ظرف دربسته است كه اگر در هفت دريا فرو رود، هيچگاه آب به درون آن نفوذ نمي¬كند، و يا بسان سرزمين شوره¬زار است كه هر چه باران بر آن ببارد، جز خس و خار چيزي در آن نمي¬رويد. اگر قرآن اصرار مي¬ورزد كه شفاعت اولياي خدا، از آن كساني است كه مورد رضايت پروردگار جهان باشند چنان كه مي¬فرمايد: «وَ لا يَشفَعوُنَ اِلّا لِمَن ارتَضي». [3] «درباره كسي شفاعت نمي¬كنند مگر اين كه مورد رضايت خداوند جهان باشند.» براي اين است كه او مي¬داند چه كسي لياقت و شايستگي فيض معنوي و رحمت گسترده او را دارد و چه كسي ندارد، و به قول سعدي: گر خواجه شفاعت نكند روز قيامت بايد كه ز مشاطه نرنجيم كه زشتيم نه تنها گروه مشرك از رحمت گسترده خدا و شفاعت اولياي او محروم مي¬باشند بلكه گروهي كه بر اثر ناپاكيهاي زياد شايستگي مغفرت خدا را از دست داده¬اند لطف الهي از طريق شفيعان درگاه او به آنان نمي¬رسد. دلائل قرآني شفاعت آيات مربوط به شفاعت شافعان راستين فزونتر از آن است كه در اين بخش مطرح شوند، آياتي كه هم اكنون از نظر خواننده گرامي مي¬گذرد به صراحت مسئله شفاعت را با شرايط محدود كه مهم آن اذن الهي است يك اصل قطعي اعلام مي¬كند هر چند نام و خصوصيات شافعان را نمي¬برد و تنها به ذكر صفات و شرايط شافعان اكتفا مي¬ورزد. اينك ما در اين جا به ذكر آيات پنجگانه مي¬پردازيم و دقت در مفاد آنها، دو مطلب را ثابت مي¬كند: الف: شفاعت در روز رستاخيز يك اصل قرآني است. ب: گروهي حق شفاعت دارند كه داراي صفات ويژه¬اي باشند. اينك متن اين آيات: 1. «مَن ذَا الَّذِي يَشفَعُ عِندَهُ اِلّا بِاِذنَهِ». [4]«كيست كه بدون اذن او شفاعت كند.» ظاهر آيه اين است كه هيچ كس بدون اذن او شفاعت نخواهد كرد ولي تلويحا مي¬رساند كه در روز بازپسين شفيعاني هستند كه به اذن او شفاعت مي¬كنند. 2. «ما مِن شَفيعٍ اِلّا مِن بَعدِ اِذنِهِ». [5] «شفيعي نيست مگر بعد از اذن او.» 3. «لا يَملِكوُنَ الشَّفاعَةَ اِلّا مَنِ اتَّخَذَ عِندَ الرَّحمانِ عَهداً». [6] «هيچ يك از معبودهاي آنان مالك شفاعت نمي¬گردد مگر آن كه با خدا عهدي داشته باشد.» يعني تنها گروهي مي¬توانند شفاعت نمايند كه خداوند به آنها قول شفاعت داده و با خدا چنين عهدي داشته باشند، و خدا از ميان معبودهاي باطل آنان، تنها به آن گروه وعده شفاعت داده كه به وحدانيت خدا و يگانگي معبود گواهي دهند مانند حضرت مسيح كه معبود مسيحيان است. 4. «يَومَئِذٍ لا تَنفَعُ الشَّفاعَةُ اِلّا مَن اَذِنَ لَهُ الرَّحمانُ وَ رَضِيَ لَهُ قَولاً». [7] «در روز رستاخيز شفاعت كسي درباره كسي سودي نمي¬بخشد مگر شفاعت آن كس كه خدا به او اذن دهد و به گفتار او راضي گردد(سخني نگويد كه خشم خدا را برانگيزد.)» 5_ «وَ لا تَنفَعُ الشَّفاعَةُ عَندَهُ اِلّا لِمَن اَذِنَ لَهُ». [8] «شفاعت كسي سودي نمي¬بخشد مگر شفاعت آن كس كه خدا به او اذن دهد.» 1. شفاعت و فرشتگان در آيات گذشته نام شافعان راستين به ميان نيامده فقط خصوصيات آنها بيان شده است ولي در برخي از آيات نام برخي از شافعان بيان گرديده است، و مانند: «وَ كم مِن مَلَك فِي السَّمواتَ لا تُغني شَفاعَتُهُم شَيئاً اِلّا مِن بَعدِ اَن يَاذَنَ اللهُ لِمَن يَشاءُ وَ يَرضي». [9] «چقدر فرشتگان در آسمانها هستند كه شفاعت آنان درباره افراد سودي نمي¬بخشد مگر آن كه خدا به هر كسي كه بخواهد اذن دهد و به شفاعت او راضي باشد.» در اين آيه فرشتگان آسمانها در شرايط خاصي، شفيعان واقعي معرفي شده¬اند. 2. شفاعت و دارنده مقام محمود قرآن پيامبر(ص) را دارنده «مقام محمود» معرفي مي¬كند، و روايات اسلامي، آن را به مقام شفاعت تفسير مي¬كند، قرآن در اين مورد مي¬فرمايد: «وَ مِنَ اللَّيلِ فَتَهجَّد بِه نافِلَةً لَك عَسي اَن يَبعَثَك رَبُّك مَقاماً مَحموُداً». [10] «براي گزاردن نماز نافله، در بخشي از شب برخيز، تا خدا ترا براي مقام بس پسنديده اي برانگيزد.» زمخشري مي¬نويسد: «مقام محمود» كه آيه از آن ياد مي¬كند، ناظر به موقعيت پسنديده رسول خدا است كه هر كس رسول گرامي را در آن مقام ببيند، از اينكه داراي چنين مقامي است او را ستايش ميكند، چه موقعيتي بالاتر از مقام شفاعت كه مايه ستايش تمام اهل محشر مي¬گردد. [11] شيخ طبرسي ميگويد: مفسران اسلامي اتفاق نظر دارند كه مقصود از مقام محمود همان مقام شفاعت است و مي¬گويند در روز رستاخيز پيامبر اسلام(ص) پرچم ستايش را به دست مي¬گيرد و تمام پيامبران زيرآن پرچم قرار مي¬گيرند او نخستين شفاعت كننده و نخستين كسي است كه شفاعت او پذيرفته مي¬شود. [12] روايات اسلامي كه به صورت تواتر پيرامون اين آيه وارد شده است، توضيح مي¬دهند: مقصود از مقام محمود همان شفاعت است. سيوطي در «در منثور» [13] و بحريني در تفسير «برهان»[14] از پيشوايان اسلام ده روايت نقل كرده¬اند كه براي اختصار از نقل آنها در اينجا خودداري مي¬كنيم. 3. پيامبر اسلام(ص) و عطا در حد رضايت آيه ديگر حاكي است كه خدا به رسول خويش تا آن حد عطا مي¬كند كه رضايت او را جلب كند چنان كه مي¬فرمايد: «وَ لَلاخرةُ خَيرٌ لَك مِنَ الاوُلي  وَ لَسَوفَ يُعطِيك رَبُّك فَتَرضي». [15] «سراي ديگر براي تو از اين جهان بهتر است، به زودي خدا آن قدر به تو عطا مي¬كند كه راضي گردي.» آيه دوم از دو نظر ابهام وجود دارد: اولا: زمان و مكان عطاي الهي بيان نشده است، از كجا معلوم كه ظرف عطا روز رستاخيز باشد. ثانيا: آنچه خدا عطا خواهد كرد، روشن نكرده است شايد مقصود غير شفاعت باشد. ولي ابهام نخست با توجه به ما قبل آيه قابل رفع است زيرا در آيه قبل، خدا آخرت را ستوده و آن را بر دنيا ترجيح داده و سپس بلافاصله فرمود: «خدا آن قدر به تو عطا مي¬كند كه راضي شوي ». اتصال اين دو آيه گواه بر اين است كه مكان و زمان عطا سراي ديگر است. مقام والاي پيامبر، كه رحمه للعالمين است، ايجاب مي¬كند كه در چنين روزي وحشت زا به فكر امت خويش باشد و با آمرزيده شدن گروه بي¬شماري مسرور و خوشحال گردد. و با توجه به اين اصل ابهام دوم نيز برطرف مي¬شود و اينكه مقصود شفاعت در حق امت است كه مايه رضايت خاطر پيامبر اسلام(ص) مي¬گردد. مويد اين معني روايات اسلامي است نيز اين آيه را به شفاعت تفسير كرده است. [16] تا اينجا با دلايل قرآني اصل شفاعت آشنا شديم ولي روايات مربوط به شفاعت بيش از آن است كه در اين مقاله گرد آيند، ما از ميان روايات فزونتر از صد به نقل چند روايت اكتفا مي¬ورزيم. پيامبر گرامي(ص) فرمود: «اعطيتُ خمساً... و اعطيتُ الشفاعه، فادخرتُها لامُتي فهي لِمَن لا يُشرك بالله شيئاً.» [17] «خداوند بزرگ به من پنج امتياز عطا فرموده است.... كه يكي از آنها شفاعت است و آن را براي امت خود نگاه داشته¬ام، شفاعت براي كساني است كه شرك نورزند.» باز پيامبر گرامي(ص) فرمود: انا اول شافع و اول مشفع. [18] من نخستين كسي هستم كه شفاعت مي¬كند و نخستين كسي هستم كه شفاعت او پذيرفته مي¬شود ابوذر مي¬گويد: صلي رسول الله(ص) ليله فقرا بآيه حتي اصبح يركع بها و يسجد بها:(ان تعذبهم فانهم عبادك و ان تغفر لهم فانك انت العزيز الحكيم) فلما اصبح، قلت يا رسول الله مارلت تقرء هذه الآيه حتي اسبحت تركع بها و تسجد بها، قال: اني سالت ربي عز و جل الشفاعه لامتي فاعطانيها فهي نائله ان شاء الله لمن لا يشرك بالله عز و جل شيئا. [19] رسول گرامي شبي تا به صبح نماز مي¬خواند و ركوع و سجود مي¬كرد و پيوسته آيه(ان تعذبهم فانهم عبادك...) را مي¬خواند، چون صبح شد كيفيت نماز پيامبر را بر او متذكر شدم فرمود: من از پروردگار عز و جل براي امتم شفاعت خواستم و او خواسته مرا پذيرفت پس شفاعت به خواست خدا از آن كساني است كه مشرك نباشند. ما در اين جا به همين چند روايت از رسول گرامي(ص) اكتفا ورزيده و در تفسير منشور جاويد[20] كه به صورت تفسير موضوعي بر قرآن نوشته¬ايم حدود صد روايت از پيامبر و پيشوايان معصوم(ع) در مورد شفاعت نقل كرده‏ايم، در آن روايات از شفاعت و شرايط شافعان و شرايط كساني كه شفاعت مي¬شوند سخن به ميان آمده است.

1. نساء /64. 2. نساء / 48 و 116. 3. انبياء / 28. 4. بقره /255. 5. يونس / 3. 6. مريم / 87. مقصود از(لايملكون) همان معبودهاي باطل است كه در آيه 81 همين سوره(و اتخذوا من دون الله آلهه) وارد شده است. 7. طه / 109. 8. سبا /23. 9. نجم / 26. 10. اسراء / 79. 11. تفسير كشاف: 2 /243. 12. مجمع البيان: 3 /4235. 13. تفسير الدر المنثور: 4 /197. 14. همان 15. ضحي / 5_6. 16. به تفسير مجمع البيان: 5/505 و تفسير برهان: 4/473 و تفسير الدر المنثور: 6/361 مراجعه بفرماييد. محدثان و مفسران از ابن عباس اين جمله را نقل ميكند: { رضاء ان تدخل امته الجنه }: رضايت او در اين است كه امت وارد بهشت شوند. 17. مسند احمد: 1/301 سنن نسائي: 1/172 سنن دارمي: 1/323 و غيره. 18. سنن ترمذي: 5 / 248 سنن دارمي 1/26. 19. مسند احمد: 5/ 149. 20. منشور جاويد: 155 _ 178 و نيز مفاهيم القرآن: 4 / 315_337. وهابيت، مباني فكري و كارنامه عملي، جعفر سبحاني تبريزي، صص 283-294.

 

منبع: مركز جهاني علوم اسلامي

 

نوشته شده توسط العبدالفانی در جمعه دهم اسفند 1386 ساعت 16:10 موضوع پاسخ به شبهات | لينک ثابت